Lobi Genel UcuzHikâyeler11

UcuzHikâyeler11

dirilten lezizceset Mart 11, 2012
UcuzHikâyeler11

Hayata karşı bütün borçlar ödendi. Yeni bir kurgunun yaratılabilmesi için gerekli zaman biriktirildi. Gözün seçtiklerini kaydedebilmek için yeterince zaman vardı. Altı ay boyunca bir iki mektup yazmaktan yarım yamalak paragraflar tamamlamaktan başka bir şey yapmadım. Eve geri döndüm, arındım ve kaldığım yerden devam etmeye başladım. Rutin akışı değiştiren rastlantıları yakalamak kolay olmuyordu. Yeniden sevebilmekte zorluk çekiyordum, içimdekileri suyun altına itip boğmuşlardı ve ben kendim olabilmekte başarılıyken bir başkası olabilmekte zorlanıyordum. Terasa çıktım çatılara, otel ışıklarına, geçip giden arabalara baktım, düşündüm. İnsanların birbirlerine verdikleri güven verici sözlerin yetersizliği içimi bulandırdı. Birilerinin hayatından geçip gitmek istedim, bir iz bırakmak. Hatırlanmak değildi istediğim, bir otobüs yolculuğuna çıkmış bir kişinin gözüne takılan bir ayrıntı olarak kalmak istedim. Tam olarak anlatamadım bu yüzden anlaşılmak da istemedim. Ne yaptığımı bilmedim.

Ancak kaybedeceğin bir şey yoksa özgürsündür
Chuck Palahniuk

Gözlüklerimi taktım ve kahramanlarımın olmadığı topraklara ayaklarımı bastım. Geçmişin baştan çıkarıcı sanatçılarını düşündüm. Rock şarkıcılarını, köhne bir evde resim yapan ressamları, bohem şairleri, alkolik yazarları onların yaşamlarını gözlerimin önüne getirip yanyana koydum hepsini. Öyle alaycı bir gülümsemeleri vardı ki bu dünya üzerindeki yalnızlığıma gülüp geçiyorlardı. Bazı akşamlar onlarla şöyle bir oturup içmek isterdim, edepsiz hayaller kurmak, kadınları baştan çıkarmak isterdim. Özellikle arkadaşım dediğim kızları. Çılgınlığın o mutlak çizgisinin yerini heyecanımla belirlemek, tarifi imkansız imgelemler kurmamı sağlayacaktı. Yarın en yakın arkadaşımla buluşsam ve onunla konuşurken ahlaksızlığıma izin verip kirli düşüncelere dalsam ne olurdu ki kirlenmiş o kadar şeyin içinde kendini koyvermenin suçunu ölçmeli miydim? O kızı ne baştan çıkarırdı acaba. Erkekçe davranıp onu baştan çıkaran noktaları bulamamak ne kadar acı vericiydi böyle. Bu dikenleri kendi içime kalbinin kanımı pompaladığı atar damarlara batırışım neden bu kadar hoştu.

Çocukken kurduğum tuhaf hayallerin peşini bıraktım. Bir filmin ardından gözlerimi kapamak yerine rüzgarın sesini dinlemeyi unuttum. Aslında dışarıda sokakları ıslatan yağmurken… İnsanın kendine doğru kabul ettirdiği sözcükleri bulması böyle yapaylaşmış bir düzende ne kadar da zordu. Yoksa ben yapamadıklarımı kutsamak için günah çıkarmaktan zevk alan bir sapık mıydım? Sokakta kükreyen bir motorun sesi yağmura karıştığında ben sevdiklerime nasıl ulaşacaktım. Onlar beni arayacak mıydı? Yalnız olmanın bir değeri var diyebilecekler miydi bana.

bi bak istersen

bir iz bırak