Home Genel Kat7

Kat7

written by lezizceset Mart 13, 2012
Kat7

Mevsimler değiştikçe karşısında uzayıp giden denize karışan hiç kimse yoktu. Sabah zar zor yataktan kalktı, yüzünü soğuk suya alıştırdıktan sonra tıraş olma işkencesine girişti. Aynı sabahlar farklı gökler sunuyordu önüne ama pek umrumda değildi. Ofiste sabahın sekizinde yiyecek birşeyler bulabilirse kendisini şanslı hissediyordu ve bazen eve gelen yabancı misafirlerin boş uğultularına kulak kapartıyordu. Olmak istemediklerimize dönüştürülüyorduk tıpkı tutsak edilmiş, kapatılmış zihinler gibi savruluyorduk. Haline acıyordu, acıyı sindirmeyi yeğlemişti. Geçen gecelerden çok güzel bir kısa film izlemişti.

Nuit Blanche.

Hatırı sayılır beyaz geceler burada yaşanmıyordu. Yeraltısakinlerini okumaya çalıştı onu da başaramadı. Bugün yazmaya, hayal kurmaya hatta kendime karşı öfkelenmeye çalıştım o da olmadı. Hava soğudukça soğudu, insanlar başkalarını düşünmeden geğirdi, osurdu ve bağırdı, yani değişen bir şey yoktu. En güzel depreşik duygularla yatağın içine girip kıvrılıp uyudu. Bazen insan günlerin ve saatlerin oldukça hızlı geçmesini dilerdi ve o 7. katta işte bu duygularla önünde uzanan mavi yalnızlığa onun soğuk kollarına bakıyordu ve sanıyordu ki o da en az benim kadar aynı yalnızlıkla örtülmüştü. İçi dışına çıksa ortaya dökülenler kimseyi etkileyemeyecek süprüntüler olarak kalırdı.

You may also like

Leave a Comment