kat 79

dirilten lezizceset

Yann Arthus-Bertrand bizi 2009 yılında uyarmıştı.

Her şeyin birbirine kusursuzca bağlı olduğu evim.

2020 yılında dünya üzerindeki en tehlikeli tür olan insan kendi türünün uyarılarını dinlemedi. Evindeki diğer türlere saygısı yoktu. Fütursuzca tüketti. Daha fazlası için hızlandı. Daha çoğu için açgözlülüğe sarıldı.  Tüketmeye bağlandı. Dünyanın dengesi artık bozuk.

Film yayınlandığı yıllarda dünyaya verdiğimiz zararı adım adım belgesele de hatalarımızdan bir umut yaratmayı da göstermişti. 

Peki insanlık için bir umut var mı?

Bilinçsizliğimizin bizi ölüme sürüklediği bu süreçte hayatta kalabilecek miyiz?

Filmi 2020^de yeniden izlendiğinde bütün umudun köşeye sıkıştırıldığını görürsün..

Yine de umut var mı?

En kötü anda en kötü dönemde bile var.

Yeter ki ufak bir çaba ufak bir fedakarlık gösterelim. 

Dünya bizi hâlâ affedebilir.

Başınızı şöyle bir gökyüzüne kaldırın ve derin bir nefes alın. Ben dünya için bugün ne yaptım deyin. Onun için yaptıklarınız aslında kendiniz için mi?

Yoksa yüzde sekseni sudan oluşmuş canlı evimize neden savaş açtık. 

Onu anlamadık ve tükettiğimiz ne varsa geri almak için evimize geri dönmek yeterli olmayacak. 

Dünyanın insanlığa ihtiyacı yok. Ama insanların onun her nefes alıp verişine, dengede durmasına ihtiyacı var.

Belki de dünyayı anlamaya çalışmalıyız. Ona verdiğimiz tahribatın sonuçlarında artık korunmasızız.

Evimizin bize yeniden umut vermesini istiyorsak. Harakete geçmeliyiz. Onu elimizden geldiğince korumalıyız. Bize yeniden güvenebilmesini sağlamalıyız. Bedeli ne kadar ağır olursa olsun ona ihtiyacımız var. Evimiz. Bizim kim olduğumuzu gösterecek.

Ya suların altına gömecek insanlığı ya da güneşe yakın vadilerde kucaklayacak.

İyi seyirler.

bi bak istersen

Lezizceset