monoton 15

dirilten lezizceset Eylül 20, 2018
monoton 15

belki bizi şiir kurtarır. belki. 

GECE KUMSALDA YALNIZ

Walt Whitman

gece kumsalda yalnız, 

yaşlı ana boğuk şarkısı söyleyerek sallarken onu, 

ben parlak yıldızların ışıltısına bakarken, evrenlerin,

geleceğin anahtarı olan bir düşünceye daldım.

sonsuz bir benzerlik birleştiriyor hepsini,

bütün küreler, gelişmiş, gelişmemiş, büyük, küçük, güneşler,

aylar, gezegenler,

bütün uzaklıkları mekânın, ne kadar gelişmiş olursa olsun,

bütün uzaklıkları zamanın, bütün cansız biçimler,

bütün ruhlar, bütün bedenler, bu kadar çeşitli olmalarına,

ya da başka başka dünyalarda bulunmalarına karşın,

bütün canlılar,

bütün gazlar, suların, bitkilerin, madenlerin gelişmeleri,

balıklar, hayvanlar,

bütün uluslar, renkler, barbarlıklar, uygarlıklar, diller,

bu dünyada, ya da herhangi bir dünyada var olan, ya da

var olabilecek, bütün bir örnek şeyler,

bütün yaşamlar, ölümler, bütün geçmiş, şimdiki zaman,

gelecek,

bu sonsuz benzerlik kavrıyor hepsini, her zaman kavramış,

her zaman kavrayacak, sımsıkı tutacak onları, iyice saracak.

on the beach at night alone.

bi bak istersen